Εγώ 21 αυτός 25…’Οταν τον πρωτογνώρισα μπορούσα χωρίς δεύτερη σκέψη να δηλώσω ερωτευμένη. Εγώ, που ερωτεύτηκα μια και μοναδική φορά μέχρι τώρα στην ζωή μου. Για μένα ήταν ο τέλειος χωρίς δεύτερη σκέψη. Έχει ένα υπέροχο χαμόγελο, υπέροχη φωνή, είναι όμορφος, ψηλός.. άριστος σε κάθε τομέα της ζωής του. Το ξέρει ο ίδιος ότι είναι τέλειος. Δεν θα μπορούσα να νιώσω πιο τυχερή που τον γνώρισα. Που να το φανταζόμουν ότι κάτω από αυτήν την τελειότητα κρύβεται μια διαταραγμένη προσωπικότητα που πάσχει από παθολογική ζήλεια.

Όσο περνούσε ο καιρός άρχισα να νιώθω ότι πνίγομαι και ότι οδεύω σε ένα μέλλον καταδικασμένο. Αρχικά, είχε αρχίσει να με κατηγορεί ότι προκαλώ με κάθε βλέμμα μου, ότι κοιτάω συνεχώς τα αγόρια τριγύρω μου και ότι όλοι με κοιτάνε εξαιτίας μου. Σε περίπτωση που έβλεπα κάποιον γνωστό μου στον δρόμο, περνούσα από μια εξονυχιστική ανάκριση εφόσον λόγω της παράνοιάς του πίστευε πως υπήρχε κάτι ερωτικό ανάμεσα σε μένα και τον γνωστό μου στο παρελθόν. Ψάχνει συνεχώς αφορμές για να μαλώνουμε και όταν δεν υπάρχει κάποιος καινούργιος λόγος απλά έφερνε ξανά στην επιφάνεια κάποιους παλαιότερους. Όσο για το facebook, με έκρινε για κάθε καινούριο like που μου κάνανε λέγοντάς μου συνεχώς ασυναρτησίες. Όταν ήμουνα έξω και δεν απαντούσα το τηλέφωνο χαλούσε την διάθεσή του και ξεσπούσε πάνω μου. Έχει φτάσει πολλές φορές σε σημείο να με προσβάλλει λέγοντάς μου ότι δεν πάω γυμναστήριο για να γυμναστώ αλλά για να φλερτάρω, με αποκαλεί ανώριμη, με ειρωνεύεται πολλές φορές. Δεν πιστεύει ποτέ ό,τι και να του πω, είναι καχύποπτος, παρορμητικός, παρανοικός, εγωιστής, κτητικός…

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε 5 μήνες..κάθε φορά που κάνει κάποιο λάθος μου ζητάει συγγνώμη λέγοντάς μου ότι θα αλλάξει και πως δεν θέλει να χωρίσουμε.. και αυτό πρέπει να έχει γίνει ήδη καμιά δεκαριά φορές μέχρι τώρα. Εδώ και κάτι μέρες λοιπόν έβαλα το τέλος. Πραγματικά από την άλλη πλευρά μπορεί να είναι τόσο γλυκός, τόσο καλός και απορώ πως γίνεται ένας άνθρωπος τόσο πετυχημένος να έχει αυτές τις ανασφάλειες και να αυτοκαταστρέφεται.

Μερικές φορές με έχω πιάσει να κατηγορώ τον εαυτό μου, μήπως όντως είμαι ανώριμη; Μήπως δεν έχω υπομονή; Μήπως τα παίρνω όλα πολύ προσωπικά και αντιδράω πολύ εύκολα; Ναι, θα μπορούσε… αλλά από την άλλη ξέρω ότι έχω δείξει υπερβολική κατανόηση και καλοσύνη σε αυτόν τον άνθρωπο, έχω ανεχτεί πολλά, έχω κλείσει τα μάτια μου σε περιστατικά σκεπτόμενη πως από ώρα σε ώρα θα ηρεμήσει..

Μ’ αρέσει πάρα πολύ, μου λείπει αλλά δεν ξέρω εάν μπορώ να έχω κάποιο μέλλον με αυτόν τον άνθρωπο, δεν πιστεύω ότι θα καταφέρει να αλλάξει, με στεναχωρεί γιατί μετά από ενάμιση χρόνο χωρισμού μετά από μια σχέση που κράτησε 3μιση χρόνια, ένιωθα επιτέλους ότι είχα βρει τον άνθρωπό μου. Νιώθω καταδικασμένη εάν συνεχίσω να είμαι μαζί του, τον θέλω, όμως πνίγομαι…δεν ξέρω πως να τον βοηθήσω όσο και να το θέλω, έχω δοκιμάσει αρκετές φορές αλλά δεν μπορεί να αλλάξει….όσες φορές και να χωρίζαμε πάντα είχε τον τρόπο να με ρίξει και πάλι στα δίχτυα του..

Το ξέρω πως εκμεταλλεύεται τις ευαισθησίες μου, νιώθω διχασμένη γιατί από την μια τον θέλω για όλα αυτά που είναι και από την άλλη ποιό το νόημα να αφήσω αυτήν την σχέση να προχωρήσει εφόσον ξέρω ότι το τέλος είναι δεδομένο. Είναι δεδομένο γιατί ξέρω ότι θα πνίγομαι συνεχώς, δεν θα μπορέσω ποτέ να εκφραστώ ελεύθερα μπροστά του, θα αναγκαστώ να προσποιούμαι και δεν θα είμαι αυτό που είμαι. Η ζήλεια είναι αρρώστια, καταστρέφει ακόμη και τις καλύτερες σχέσεις και κλονίζει την εμπιστοσύνη… Μερικές φορές δεν φτάνει να αγαπάς τον άλλον και να πιστεύεις στην αλλαγή του όταν κατά βάθος μέσα σου ξέρεις ότι δεν θα αλλάξει ποτέ και ότι αυτός που θα παλεύει πιο πολύ για να κρατήσει η σχέση αυτή θα είσαι εσύ.. και απορώ.. αξίζει να χάσεις τον εαυτό σου για μια σχέση στην οποία παραμονεύει η παθολογική ζήλεια…

About The Author

Bella

Με λένε Ελένη και σπουδάζω Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Για χρόνια η καλύτερή μου φίλη υπήρξε το ημερολόγιο μου και εχθρός μου η μοναξιά. Είναι υπέροχο να αποτυπώνεις τις σκέψεις σου και ακόμη καλύτερο να τις μοιράζεσαι. Κατάφερα να συμφιλιωθώ με τον κόσμο γύρω μου όταν μπόρεσα να αγαπήσω περισσότερο τον εαυτό μου. Love yourself first. The world will follow ;)

photo by:K putt

Γίνε εσύ η αρθρογράφος του NAB. Αν σου άρεσε  το άρθρο και νιώθεις πως θέλεις να εκφραστείς με οποιονδήποτε τρόπο γράφοντας τις δικές σου εμπειρίες, χαρές, αγάπες ή και δυσκολίες  στείλε το άρθρο σου εδώ WRITE ME Thank you!  

Related Posts

  • Notanotherbarbie

    Αρχικά να σε ευχαριστήσω για την εκμυστήρευση της ψυχής σου. Αυτό ακριβώς θέλω από όλες τις NABs, να εκφράζονται για να παίρνουν δύναμη αλλά και για να δίνουν δύναμη στις άλλες NABs!!
    Διαβάζοντας το άρθρο σου και λόγω κάποιων παλαιοτέρων δικών μου εμπειριών σε ένιωσα μέχρι τα βάθη της καρδιάς μου. Η παθολογική ζήλεια ή αλλιώς σύνδρομο «Οθέλλο» είναι μια ψυχιατρική διαταραχή που ο άνθρωπος είναι πεπεισμένος πως το έτερόν του ήμισυ τον απατά. Όσες γυναίκες ή έστω οι περισσότερες, που έχουν βιώσει ή βιώνουν μια παρόμοια κατάσταση πέφτουν πάντα στα ιδία λανθασμένα μονοπάτια.

    Αρχικά πιστεύουν πως ίσως είναι και κάπου κολακευτικό να τις θέλει τόσο πολύ κάποιος αλλά μετά, με το πέρασμα του χρόνου και ενώ η κατάσταση ξεφεύγει από το φυσιολογικό, αισθάνονται πως πρέπει να μεταπείσουν το σύντροφό τους πως έχει άδικο. Μπορεί να χάσουν φίλους, να μην βγαίνουν για καφέ, να έχουν πάντα στο νου τους το κινητό τους και το παρελθόν τους να το κρατούν σαν επτασφράγιστο μυστικό. Πάντα πασχίζουν να επιβεβαιώσουν στον σύντροφό τους πως τον θέλουν πολύ και θέλουν μονάχα αυτόν. Μα το πιο δυσθεράπευτο για τον συναισθηματικό τους κόσμο είναι το ΆΓΧΟΣ που τις περιβάλει όσο είναι με τον συγκεκριμένο άνθρωπο. .

    Το επόμενο στάδιο είθισται να είναι η επίρριψη των ευθυνών στις ίδιες. Όπως ακριβώς κάνεις και εσύ λέγοντας «Μερικές φορές με έχω πιάσει να κατηγορώ τον εαυτό μου, μήπως όντως είμαι ανώριμη; Μήπως δεν έχω υπομονή; Μήπως τα παίρνω όλα πολύ προσωπικά και αντιδράω πολύ εύκολα;»

    Λοιπόν όχι, δεν φταις εσύ, μα ούτε και κανένας δεν φταίει. Δεν επέλεξε ο πρώην φίλος σου να είναι ζηλιάρης, εδώ κρύβεται μια παθολογική και ψυχολογική κατάσταση. Έδωσες πολλές ευκαιρίες, συγχώρησες ανάρμοστες συμπεριφορές, ένιωσες πως εξευτελίζεσαι, κατάπιες πολλά, μα πλέον ξέρεις πως όλο αυτό χαλάει και τους δυο σας. Πλέον βρήκες την δύναμη να πεις το μεγάλο ΤΕΛΟΣ.. Γιατί ξέρεις μέσα σου πως δεν θα αλλάξει, όσες φορές και εάν σκύψεις το κεφάλι σου στις αποδοκιμασίες του. Δεν θα αλλάξει γιατί τα όρια της σχέσης δεν μπήκαν από την αρχή, μα δεν είναι εύκολο να βάζουμε όρια γιατί ο έρωτας δεν έχει και δεν χωράει μέτρα και σταθμά.

    Ναι, τον αγάπησες και τον αγαπάς ακόμα γιατί δεν ήταν μόνο ζηλιάρης.. πως θα μπορούσε άλλωστε, δεν είμαστε μονόπλευροι. Ήταν γλυκός και όμορφος, έξυπνος και ερωτευμένος.. Σου έδωσε πολλά, μα μήπως σου πήρε περισσότερα;

    Η συμβουλή μου είναι να μην ξαναγυρίσεις γιατί στο τέλος θα φύγεις πάλι.. Η σχέση αυτή σε έμαθε, σε άλλαξε, σε έπλασε αυτό που είσαι σήμερα. Κράτα τα όμορφα, μα πάντα να έχεις στο μυαλό σου πως δεν θα ξαναεπιτρέψεις σε κανέναν να σε καταπιέσει και να σε κάνει να νιώσεις παρόμοια συναισθήματα.. ΕΣΥ ΟΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ, ΕΣΥ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ…

    NAB

  • Katerina Konsta

    Bella νομίζω πως πρέπει να ζυγίσεις την κατάσταση. Πόσα δίνεις
    και πόσα παίρνεις σε αυτή τη σχέση; Δεν πιστεύω ότι σου αξίζει να προσπαθείς συνεχεία
    να αποδείξεις δεν είσαι ελέφαντας.. Τέτοιες σχέσεις δύσκολα ισιώνουν, όσο και εάν
    προσπαθήσουν και οι δυο. Μην γυρίσεις..