Πόσο δύσκολο μου ήταν να αποδεχτώ τον εαυτό μου στα 20!

Νομίζω πως ήρθε επιτέλους η ώρα να φτιάξω ένα πραγματικό blog… Όχι πως το Notanotherbarbie.gr δεν είναι… Απλά κάπου χάνομαι… κάπου κρύβομαι μέσα από τα πολλά μου άρθρα, παίζοντας ένα ανούσιο κρυφτό, συμβουλεύοντας όλες ή και όλους εσάς για το πως θα έχετε μια καλύτερη ζωή, πως θα ξεπεράσετε αυτά που σας απασχολούν κλπ κλπ ..

Κάθισα όμως και το επανεξέτασα το όλο μου εγχείρημα (το να δώσω δηλαδή στις γυναίκες δύναμη να πιστεύουν στις δυνατότητές τους και στην προσωπικότητά τους) και κατάλαβα πως κάπου δεν κάνω και τόσο σωστή δουλειά.. Έτσι, ύστερα από ώριμη σκέψη, συνειδητοποίησα πως δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο εάν δεν δείξω στον κόσμο ποια πραγματικά είμαι… Διότι προσωπικά δεν θα εμπιστευόμουν κάποια την οποία δεν γνωρίζω.. Είναι σαν να ζητώ από όλες εσάς να με ακολουθήσετε και να με ακούσετε, λες και εγώ έχω βρει το βιβλίο με τις χρυσές συμβουλές.. Λες και εγώ είμαι η αλάνθαστη που τα κάνω όλα σωστά… (χαχα.. εδώ γελάμε πολύ!)

Σήμερα λοιπόν στο πρώτο blogiko (νέα λέξη) post μου θα γράψω για το πόσο δύσκολο μου ήταν να αποδεχτώ τον εαυτό μου στα 20! Στα 20 μας, οι περισσότερες από εμάς θέλουμε να είμαστε αρεστές στο σύνολο. Θέλουμε να γελάμε, να χορεύουμε, να φλερτάρουμε, να ζούμε τα όσα καταπιεστήκαμε να μην κάνουμε στα 15 μας… Έτσι λοιπόν και εγώ τα έκανα όλα αυτά και με το παραπάνω. Τότε την εποχή των 20 μου χρόνων κοιμόμουν 2 ώρες την ημέρα, πήγαινα γυμναστήριο ,έτρωγα 1 σαλατούλα την ημέρα (αυτό θα το αναλύσω σε άλλο post) και όλα λειτουργούν ρολόι. Μα ενώ είχα την αποδοχή των περισσοτέρων, ενώ στα μαθήματά μου ήμουν άριστη, ενώ φαινομενικά είχα ό,τι «ήθελα», δυσκολευόμουν να συμφιλιωθώ με το ποια είμαι πραγματικά.

Θα πω ψέματα εάν ισχυριστώ, πως έχω ξεχάσει πόσες ήταν οι φορές που κοιταζόμουν στο καθρέφτη και με έβλεπα χοντρή.. . Θα πω ψέματα εάν πω πως δεν μπορώ να θυμηθώ τις αμέτρητες φορές που δυσκολευόμουν να διαβάσω και με φώναζα χαζή! Και δυστυχώς μόνο ανειλικρινής θα είμαι εάν πω πως λησμόνησα τις φορές που με αυτομαστίγωνα γιατί δεν μπορούσα να με αποδεχτώ.

Όχι, στην δική μου ιστορία δεν πατήθηκε κανένα μαγικό κουμπί που με έκανε να τα δω όλα πιο φωτεινά, καθαρά και ξάστερα.. Πιστεύω πως αυτό με τα κουμπιά είναι ένας μύθος για να μην χάνουμε την ελπίδα για ζωή… Αυτό όμως που συμβαίνει στις ζωές των περισσότερων είναι πως μαθαίνεις να ζεις με το όποιο εμπόδιο και στο τέλος δίχως να το συνειδητοποιήσεις το έχεις ξεπεράσει… Προσπερνάς την κάθε δυσκολία με την βοήθεια 4 θεμελίων που όλοι έχουμε σε αυτή τη ζωή..

ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Ο χρόνος πάντα θα σε ωριμάζει και πάντα θα σε μεγαλώνει, δεν μπορείς να τον αποφύγεις και είναι εκείνος που στο τέλος θα σε βοηθήσει να δεις ένα πρόβλημά σου μικρότερο.. 

ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

Οι φίλοι σου είναι πάντα εκεί για να σε ακούσουν και για να σε συμβουλέψουν, μην φοβάσαι να ανοιχτείς και να τσαλακωθείς μπροστά τους.. Μην τους κρατάς μούτρα όταν είναι αυστηροί μαζί σου… Θέλουν το καλό σου!

ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Η οικογένειά σου είναι το μοναδικό σου δεδομένο.. Ό,τι και εάν γίνει αυτούς πάντα θα τους έχεις κοντά σου.. ακόμα και αν δεν τους έχεις πάντα όπως θες εσύ..

ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ

Ο εαυτός σου είναι εκείνος που θα σου πει.. «Τέλος» .. ή «Μια καινούρια αρχή».. Εσύ ορίζεις την ζωή σου και τις επιλογές που κάνεις!

Πλέον στα 27 μου δεν τολμώ να πω πως με έχω αποδεχτεί πλήρως… όποια το έχει κάνει αυτό να μας πει τη μυστική συνταγή παρακαλώ… Όμως κάνω οτιδήποτε περνάει από το χέρι μου για να με σηκώνω ψηλά οπότε πέφτω χαμηλά.. Τίποτα δεν είναι εύκολο μα αν η ζωή ήταν εύκολη δεν θα είχε την ίδια αξία.

Thanks for reading me NAΒs

photo by: Christini Palamidi

About The Author

Christini P.

Είμαι η διαχειρίστρια και «μαμά» του Not Another Barbie. Με λένε Χριστίνη και είμαι Ελληνίδα blogger για θέματα σχετικά με τις γυναίκες, ή έτσι θέλω να πιστεύω και να προσπαθώ. Λατρεύω να εκφράζομαι μέσα από το γράψιμο γιατί το βιώνω σαν μία ψυχοθεραπεία που βοηθά έμενα και ποιος ξέρει, ίσως και εσένα..Thanks for reading me! <3

Εάν βρήκες αυτό το άρθρο ενδιαφέρον και θέλεις να ενημερώνεσαι για τα νέα άρθρα του NAB κάνε LIKE στη σελίδα στο Facebook ή και FOLLOW στην σελίδα στο twitter!

Έτσι ώστε ο κόσμος των ΝΑΒ  να μεγαλώσει! Thank you!! 

  • jon

    Μαγικά κουμπιά σίγουρα δεν υπάρχουν…αυτό είναι αλήθεια…η αποδοχή του εαυτού μας όμως είναι κάτι που πρέπει να συμβαίνει κάθε στιγμή και σε κάθε έκφανση της ζωής. Αυτό προυποθέτει πολλή δουλειά (οπως κάθε τι που αξίζει σε αυτήν τη ζωή) αλλά και συνειδητοποίηση μέσα από ενδοσκόπηση, γνώση ή εμπειρία από κάποια καθοριστικά γεγονότα που μας συμβαίνουν. Δυστυχώς τα πρότυπα της δυτικής κοινωνίας δεν μας βοηθούν και πολύ να αποδεχτούμε ποιοι είμαστε γιατί συνεχώς θέλουμε να είμαστε κάποιοι εξιδανικευμένοι άλλοι που στην τελική δεν υπάρχουν καν. Εννοείται ότι το ταξίδι του γνωθι σαυτον δεν τελειώνει ποτέ και πάντα θα γνωρίζουμε εκ νέου τον εαυτό μας. Όμως το αν μας αποδεχόμαστε ή οχι έχει να κάνει με την αντίληψη και την οπτική γωνία που βλέπει ο καθένας μας τα πράγματα γύρω του. Υπάρχουν άνθρωποι που φαίνονται καταξιωμένοι και όμως δεν αποδέχονται τον πραγματικό εαυτό τους και υπάρχουν και άνθρωποι που είναι χαμογελαστοί και κοιμούνται ήσυχοι τα βράδυα. Υπάρχουν άνθρωποι που τα έχουν όλα και νομίζουν πως δεν έχουν τίποτα και άνθρωποι που φαίνονται να μην έχουν τίποτα και όμως νιώθουν πως τα έχουν όλα.Θα ήθελα λοιπόν στα 27 σου να σε αποδεχτείς πλήρως γιατί είναι επιλογή σου.

    Ταπεινά
    Γιάννης

    • Notanotherbarbie

      Γιάννη σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου..μου έδωσε δύναμη, και νομίζω θα δώσει την ίδια δύναμη σε όποια κοπέλα και αν το διαβάσει… Συμφωνώ σε κάθε του λέξη! Όντως είναι μια επιλογή, μα κάθε επιλογή θέλει προσπάθεια, θέλει δύναμη! Αυτό προσπαθώ κάθε μέρα και κάθε νύχτα.. ακόμα και τις δύσκολες, ξέρεις εκείνες τις απάλευτες που όλα πάνε στραβά..

      Η ζωή είναι ωραία γιατί και όταν βρέχει ο ήλιος και τα αστέρια είναι πάντα εκεί.. το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη υπομονή για να φύγουν τα σύννεφα! :)

      • jon

        εκείνες οι απάλευτες που όλα πάνε στραβά υπάρχουν για να μπορούμε να εκτίμησουμε εκείνες τις μέρες που «έχει λιακάδα «…γιατί αν δεν υπήρχαν και τα «στραβά» τότε δεν θα μπορούσαμε να αντιληφθούμε τα «ισια»…και η ζωή μας θα ήταν μια μόνιμη ανία. Σύννεφα θα υπάρχουν που και που. Το θέμα είναι να μάθεις να ζεις και με αυτά. Κάποτε ένας πολύ σοφός άνθρωπος μου είπε…αγόρι μου να ταξιδεύεις με όλους τους καιρούς…Και μην ξεχνάς..το πιο βαθύ σκοτάδι, είναι πριν την αυγή..

        • Notanotherbarbie

          Μόλις χαμογέλασα! Σε ευχαριστώ!