Ο ακραίος..

H καθημερινή ρουτίνα μέσα στην οποία είσαι παγιδευμένος χωρίς να το θέλεις, χωρίς να το επιδιώκεις.

Οι μέρες κυλούσαν τόσο άχρωμα ,τόσο απλά και εσύ απλά περίμενες κάτι να σου αλλάξει την καθημερινότητα, να ανατρέψει όλα όσα ήξερες και ξέρεις και να σε βάλει σε μια ζωή νέα. Σε μια ζωή που δεν ξέρεις που θα πας, αλλά και που δεν σε ενδιαφέρει .Έτσι, ήρθες εσύ τόσο απρόσμενα.

Όπως γύριζα το πρωί μετά από μια τρελή νύχτα μέσα σε τόσα ανούσια και κενά πρόσωπα που προσπαθούσαν να καλύψουν το «εγώ» τους έστω για μια νύχτα, έστρεψα το βλέμμα μου και τότε σε είδα. Τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακριά. Ήσουν εκεί, τόσο όμορφος και τόσο απόμακρος. Τα μάτια μας συναντήθηκαν. Τα χρώματά μας αναμείχθηκαν. Έφυγα και εσύ στεκόσουν εκεί.

Οι μέρες περνούσαν, ήξερα ότι θα σε συναντούσα ξανά αλλά χωρίς να ξέρω το πότε. Αυτή η ιδέα με τρέλαινε, με αρρώσταινε, μου έπαιρνε το μυαλό. Όσο οι μέρες έφευγαν άλλο τόσο η απουσία σου με άφηνε αδιάφορη. Έτσι, ενώ το μυαλό σε είχε αφήσει πίσω του, εγώ σιγά-σιγά επέστρεφα στην καθημερινότητά μου. Εκείνο το πρωί ,Τετάρτη ήταν θυμάμαι, είχα πάει για τον καθιερωμένο καφέ με το Ριάκι. Ξαφνικά, ενώ μιλούσαμε, ακούγεται ο ήχος του κινητού μου. Δεν περίμενα κανέναν όμως ήσουν εσύ. Ένιωσα απόλυτη χαρά αλλά και ταραχή. Με έψαξες, επέμεινες, με βρήκες!

Για τις επόμενες μέρες μιλούσαμε συνέχεια. Προσπαθούσες να ξεκλέψεις κάθε στιγμή της ζωής μου, κάθε λεπτό της καθημερινότητάς μου, όμως εγώ δεν σε άφηνα. Βλέπεις άγγελε μου, υπάρχουν άνθρωποι που σε γεμίζουν δεύτερες σκέψεις. Είναι αυτό το συναίσθημα που δεν σε αφήνει να ζήσεις, φοβάσαι κάθε στιγμή και κάθε άνθρωπο. Σε κάνει να είσαι θεατής στην παράσταση της ίδιας σου της ζωής. Ήρθε η στιγμή που έπρεπε να γίνω η πρωταγωνίστρια, να πάψω να φοβάμαι και να αφεθώ στο όνειρο.

Άφησα πίσω όλες αυτές τις σκέψεις που με σταματούσαν και ήρθα να σε συναντήσω. Θεέ μου.. ήσουν εκεί και τα μάτια σου έκαναν βόλτες σε όλο μου το κορμί. Κατευθείαν, με άρπαξες και με φίλησες δίχως να υπάρχει αύριο! Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Αυτή η στιγμή, αυτή η κίνηση διαπέρασε όλο μου το κορμί και έφτασε μέχρι βαθιά στην ψυχή μου.

Το ήξερα αυτό από την αρχή ότι η δική σου αγκαλιά κουμπώνει μόνο στην δική μου. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα πλήρης. Ένιωθα τόση ευτυχία και τόση ηρεμία. Μιλούσαμε για ώρες, περπατούσαμε στα γνωστά μας στέκια χωρίς να μας ενδιαφέρει η αδιακρισία των γνωστών και των φίλων. Νιώσαμε και οι δυο τόσο οικεία. Ήταν λες και ήσουν αυτός που περίμενα μια ολόκληρη ζωή. Λες και ήσουν το κομμάτι που έλειπε για να νιώσω ολόκληρη!

Μέσα σε λίγες ώρες είχα μάθει σχεδόν τα πάντα για εσένα. Κάθε λεπτομέρεια της ψυχής και του χαρακτήρα σου. Έπειτα από μερικά λεπτά αποφασίσαμε να καθίσουμε, σ’ εκείνο το παγκάκι που είχαν περάσει αρκετά ζευγάρια ,εκεί που μπορούσες να νιώσεις τους ολοκληρωμένους και τους ανεκπλήρωτους έρωτες, τους 43947__anime-love_pφόβους, την δυστυχία, την απογοήτευση και την οργή για συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν τελικά ποτέ..

Αρχίζει να βρέχει. «Κρυώνεις;» μου λες.. «Όχι» σου απαντώ. «Ε τότε πάμε», συνεχίζει. Με απορία στο βλέμμα σκέφτομαι »Αυτό ήταν;» Οι λίγες αυτές ώρες δεν μου έφτασαν για να σε χορτάσω.. και ψέλλισα με μισή καρδία «που;». «Βρέχει, σήκω να χορέψουμε, να αγκαλιαστούμε, να φιληθούμε και να νιώσουμε κάθε σταγόνα της βροχής», απάντησε. Πάγωσα, δεν χωρούσε στο μυαλό μου ότι συμβαίνει σε εμένα αυτό. Καθώς με είχε στην αγκαλιά του, οι σταγόνες της βροχής έπεφταν πάνω μας και εκεί είχα καταλάβει τι σήμαινε απόλυτη ευτυχία. Ήταν μια κατάσταση, την οποία δεν μπορούσα να την διαχειριστώ.

Άρχισε να με φιλάει και να χαμηλώνει όλο και πιο πολύ. Ήξερε πως να κάνει μια γυναίκα να του παραδοθεί, πως να υποκύψει τρεμάμενη στα χέρια του. Με πιάνει από το λαιμό και μου ψελλίζει αργά και αισθησιακά στο αυτί «Με έχεις τρελάνει…» Ύστερα, άρχισε σιγά-σιγά να μου βγάζει τα ρούχα. Τα δάχτυλά του γύριζαν ξανά και ξανά σε όλο μου το κορμί. Με γυρίζει και μου τραβάει τα μαλλιά. «Είσαι δική μου μόνο, δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να νιώσει αυτή τη μαγεία αυτού του κορμιού», είπε. Έπειτα, έχοντας μείνει γυμνή, αρχίζω και τον φιλάω αργά. Σε εκείνα τα σημεία που ήξερα ότι θα τρελαινόταν. Δε με φόβιζε η εικόνα δύο γυμνών ανθρώπων στο δάσος. Ήξερα ότι η ευκαιρία που μου δίνεται είναι μοναδική και πως καμία άλλη δεν θα μπορούσε να νιώσει την στιγμή αυτή και με τις 5 αισθήσεις της.

Ήμουν μόνο εγώ, αυτός και τα γυμνά κορμιά μας. Πώς θα μπορούσαμε να αντισταθούμε σε μια τόσο μεγάλη έλξη και χημεία; Με αρπάζει και με ανεβάζει πάνω του. Μέσα μου αυτός, μέσα του και εγώ. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Μου έκανε έρωτα, μου μάθαινε πτυχές του ανθρώπινου σώματος που δεν μπορούσε να της χωρέσει ανθρώπινος νους. Η κατάσταση έδειχνε να ξεπερνά και τους δύο μας. Ύστερα, με έβαλε στην αγκαλιά του ξανά.

Η ακραία του πλευρά είχε φύγει και στην θέση αυτή είχε επιστρέψει το ρομαντικό αγόρι που πρωτοείδα. Με κοιτούσε, με αγκάλιαζε και με φιλούσε μέχρι το τέλος της βραδιάς μας. Ντυθήκαμε βιαστικά, μόλις ακούσαμε τις φωνές κάποιας παρέας. Ήταν η ώρα που έπρεπε να χωριστεί ο ένας από τον άλλον. «Είσαι πανέμορφη και χαίρομαι που είσαι στην ζωή μου», είπε. Ήθελα να του πω τόσα πολλά, ήθελα να ξέρει πως με έκανε να νιώσω μέσα σε λίγες ώρες.

Το ήξερα ότι κάποια στιγμή θα έβρισκα τον δάσκαλό μου αλλά όχι τόσο σύντομα. Αυτός ήταν η ανατροπή της ζωής μου. Αυτός ήταν ο άνθρωπος που η καρδιά μου άνοιξε για να τον βάλει σε πρωτόγνωρα μονοπάτια. Εσύ είσαι ο άνθρωπος που επιλέγω κάθε μέρα, γι’ αυτό να με αγκαλιάζεις για να σε αισθάνομαι. Μη φύγεις!!

About The Author

DTaki

Ονομάζομαι Λίνα. Είμαι από την Αθήνα, από τότε που γεννήθηκα. Λατρεύω την Αθήνα, κάθε μέρος αυτής της πόλης, αλλά και τους ανθρώπους που συγκαταλέγονται σε αυτήν. Είμαι αρκετά κοινωνική με τους ανθρώπους καθώς ενδιαφέρομαι πάντα για νέες περιπέτειες και μ’ αρέσει να μαθαίνω καινούργια πράγματα. Θεωρώ ότι η αδελφή ψυχή μου δεν είναι μία. Αλλά τρεις. Η οικογένειά μου, όπου τους λατρεύω και είμαι αρκετά υπερπροστατευτική με αυτούς. Έχω αρκετούς φίλους, και οι περισσότεροι από αυτούς είναι παιδικοί. Λατρεύω τα ταξίδια και τους νέους προορισμούς με θερμούς ανθρώπους. Λατρεύω την γυμναστική ,την φωτογραφία, αλλά και ταυτόχρονα το φαγητό και τα γλυκά. Χαίρομαι να βοήθα τους ανθρώπους και να στηρίζω κάποιον που πραγματικά με έχει ανάγκη. Τέλος, αγαπώ την μουσική γιατί θεωρώ ότι ενεργοποιεί και τις 7 αισθήσεις ενός ανθρώπου και τη ταξιδεύει πέρα από τα όρια του νου!!

photo by:forwallpaper

Γίνε εσύ η αρθρογράφος του NAB. Αν σου άρεσε  το άρθρο και νιώθεις πως θέλεις να εκφραστείς με οποιονδήποτε τρόπο γράφοντας τις δικές σου εμπειρίες, χαρές, αγάπες ή και δυσκολίες  στείλε το άρθρο σου εδώ WRITE ME Thank you!  

 

  • Notanotherbarbie

    Αγαπητή DTaki,

    Είναι η ιστορία σου, βγαλμένη σαν από παραμύθι! Πιστεύω πως είσαι πολύ τυχερή που μπορείς και βιώνεις τόσα συναισθήματα! Είσαι τυχερή διότι μπορείς και τα μοιράζεσαι! Πολλές φορές διαβάζοντας το άρθρο σου αναρωτήθηκα, μήπως αυτός είναι το άλλο της μισό, μήπως μετά από κάποια χρόνια καταλήξουν για πάντα αχώριστοι; Στον ερώτα δεν υπάρχει χρόνος, στον ερώτα δεν υπάρχουν τρίτοι..

    Όμως κάπου νιώθω πως ταλαιπωριέσαι περιμένοντάς τον.. κάπου προσπαθείς να ξεχάσεις και όταν δειλά
    δειλά κάνεις το μεγάλο βήμα της λησμονιάς, έρχεται ξανά και όλα στα γυρίζει τούμπα..

    Δεν γνωρίζω εάν αυτό σε κάνει ευτυχισμένη για κάποιες στιγμές και μετά απλά σε ρίχνει.. Όμως μπορώ να σου πω με σιγουριά πως κάθε μας επιλογή έχει πάντα 2 δρόμους.. Πέρνα όμορφα, νιώσε τον ερώτα, αγάπα, χαμογέλα, μα πάντα να βάζεις πρώτα εσένα..